Reinie Wijsman

Ik ben geboren in en protestants gezin, de kerk heeft een verhalen traditie, oftewel verhalen zijn me met de paplepel ingegoten. Deze deur is dicht, maar in de loop van mijn leven bleef de hang naar verhalen. Ik heb jaren gewerkt bij het inburgeringsonderwijs en daar veel verhalen gehoord.

Toen ik een jaar of 9 geleden stopte met werken miste ik de verhalen en het contact met mensen. Heel snel werd mij het project ‘Ik mis je zo’ in de schoot geworpen, een project over gemis voor groep 7 en 8 van basisscholen. Tijdens dit project heb ik een aantal jaren vaak verteld op begraafplaats Jaffa, ook een keer tijdens Open Monumentendag. We kregen 10 x een training van – wie kent hem niet – Winston Scholsberg. Van hem heb ik veel van geleerd.

Later vertelde ik nog een verhaal over de Spoorzone. Deze projecten stopten, maar mijn wens om te vertellen bleef. Het was op dat moment niet mogelijk om er actief mee aan de slag te gaan.

In 2017 werd ik gevraagd te vertellen bij Delft Vertelt. Dat heb ik met veel plezier gedaan. Daar hoorde ik over de Vertelkring, waar ik me dus even later bij heb aangesloten.

Verhalen kunnen troosten, kracht geven, een spiegel voorhouden en gedachten en ideeën op een ander spoor zetten. Het fijne van de Vertelkring is voor mij de wisselwerking tussen luisteren en vertellen. Voor mij persoonlijk ook belangrijk omdat ik een zeer slechthorende partner heb. Ook weleens leuk als mensen mijn verhalen willen/kunnen horen.

Tot nu toe heb ik verhalen verteld over bekende mensen, ik denk nu dat ik dat het liefste doe, verder historische verhalen waarin weerbarstige vrouwen en humor een rol spelen. Maar wie weet op welke sporen ik door de Vertelkring kom.
Naast verhalenverteller ben ik ook nog zanger en speel blokfluit.


Posted in .